Stanęłam przy wejściu, rozejrzałam się dookoła i dotarło do mnie, że chyba porywam się z motyką na słońce. Chwasty większe niż ja, osty wystawiły kolce jak szpady, kolonie mrówek, gdzie okiem sięgnąć i winogron, który rozgościł się wszędzie, obrósł wszystko co napotkał na drodze. I to tutaj mają rosnąć ekologiczne i najsmaczniejsze warzywa? Od czego zacząć, jakie narzędzia kupić? Pełna zapału i animuszu zabrałam się za karczowanie terenu. Sąsiad pożyczył podkaszarkę, drugi sąsiad pożyczył kosiarkę i ze stoickim spokojem przyglądali się nierównej walce. A szermierka trwała w najlepsze. Obawiam się że floreciści podniosą larum że kosiarka to nie biała broń. Taaak, macie rację ;).

Trochę to trwało zanim olbrzymie sterty trawy i chwastów zostały poskromione. I co dalej? Tutaj tym razem z pomocą przyszły  sąsiadki. Jedna udostępniła szpadel, druga widły i ech….zaczęło się. Ścinanie trawy to pestka przy kopaniu murawy. Jesień blisko, dzień coraz krótszy, do pracy rano trzeba wstać, a na rękach pierwsze bąble. Oj, to przekopywanie było dłuuuugie. Do zimy udało się przygotować małe poletko, obsiać gorczycą. Dobrze, że jest zima. Przynosi wytchnienie. Można zastanowić się i zaplanować co chciałoby się uprawiać.

Ja wiem na pewno: warzywa, warzywa i jeszcze raz borówki

Niestety, mówi się „siła wyższa”, stało się. Zostawiłam małe miasteczko, pachnące jodem, morzem i rybami, aby zamieszkać w dużym mieście. W miejscu, w którym wszędzie się pędzi, biegnie, gdzie króluje pośpiech.  W aglomeracji w której daleko jest do sklepu, daleko do pracy, daleko do szkoły. Sąsiedzi mówią :”to tylko trzy przystanki autobusem”, który pokonuje tę odległość pół godziny.  Ot…, miasto jedno z wielu na mapie. I dopiero tutaj zdałam sobie sprawę, ile straciłam ja.

Chleb, którego nie da się zjeść, warzywa, które  wyglądają jak z konkursów ogrodniczych, ale smakują wszystkie tak samo o każdej porze roku  i wszędobylska drożyzna niewspółmierna z jakością.  Czarę goryczy przelał zakup ogórków z przeznaczeniem na zimowe przetwory. Niestety, moje zakupy zepsuły się w słoikach szybciej, niż zdążyły ukisnąć.

STOP! Koniec narzekania, trzeba znaleźć pozytywy i rozwiązania.

Ja odkryłam dobrodziejstwo ogródka. Jeszcze nie wiedziałam ile pracy, potu i wysiłku mnie czeka, żeby okiełznać kawałek ziemi szumnie zwany ogrodem. Jednak z perspektywy czasu widzę, że było warto podjąć rękawicę.