Dno i boki wyłożyłam czarną włókniną. Zrobiłam to dlatego, że korzenie nie lubią jasności. A przy tym łatwiej utrzymać czystość skrzynki i myślę, że nie będzie problemu z wyciągnięciem rozsady.

Wysypałam ziemię, wysiałam nasiona i lekko je przysypałam. Delikatnie podlałam. Skrzynia ma wieczko, które dodatkowo zatrzymuje ciepło.

Na małym zagonku pojawiły się 4 szt krzaczków. Jeszcze wtedy jako niedoświadczony ogrodnik kupiłam jeden rodzaj borówki. Miała być samopylna i dawać niesamowite plony. Rosła samotnie przez cały rok, a my nie doczekaliśmy się ani jednej jagódki. Dlatego na jesień rodzina borówek powiększyła się o kolejne 4 szt. To było dobre posunięcie. Wiosną wszystkie borówki kwitły przepięknie białymi kwiatami. W lipcu pojawiły się owoce. Było ich jeszcze troszeczkę, tak na otarcie łez za poprzedni rok, ale muszę Wam powiedzieć, że smaczniejszych borówek w życiu nie jadłam.

Stanęłam przy wejściu, rozejrzałam się dookoła i dotarło do mnie, że chyba porywam się z motyką na słońce. Chwasty większe niż ja, osty wystawiły kolce jak szpady, kolonie mrówek, gdzie okiem sięgnąć i winogron, który rozgościł się wszędzie, obrósł wszystko co napotkał na drodze. I to tutaj mają rosnąć ekologiczne i najsmaczniejsze warzywa? Od czego zacząć, jakie narzędzia kupić? Pełna zapału i animuszu zabrałam się za karczowanie terenu. Sąsiad pożyczył podkaszarkę, drugi sąsiad pożyczył kosiarkę i ze stoickim spokojem przyglądali się nierównej walce. A szermierka trwała w najlepsze. Obawiam się że floreciści podniosą larum że kosiarka to nie biała broń. Taaak, macie rację ;).

Trochę to trwało zanim olbrzymie sterty trawy i chwastów zostały poskromione. I co dalej? Tutaj tym razem z pomocą przyszły  sąsiadki. Jedna udostępniła szpadel, druga widły i ech….zaczęło się. Ścinanie trawy to pestka przy kopaniu murawy. Jesień blisko, dzień coraz krótszy, do pracy rano trzeba wstać, a na rękach pierwsze bąble. Oj, to przekopywanie było dłuuuugie. Do zimy udało się przygotować małe poletko, obsiać gorczycą. Dobrze, że jest zima. Przynosi wytchnienie. Można zastanowić się i zaplanować co chciałoby się uprawiać.

Ja wiem na pewno: warzywa, warzywa i jeszcze raz borówki

Zawsze jej widok wywołuje u mnie uśmiech na twarzy.

W tym roku sąsiad obdarował nas olbrzymem. U niego klęska urodzaju. Zobaczcie zresztą sami. Sąsiad zapewniał, że to jeden z mniejszych okazów.

Waży lekko ponad 20 kg. Wymagała taczka aby dowieść ją do domu. Jest jak czterolistna koniczynka. Zapewni wiele smacznych i różnorodnych posiłków. Po tegorocznej przygodzie z dyniami mam mocne postanowienie na następny sezon. Na pewno dyń posadzę więcej.

Niestety, mówi się „siła wyższa”, stało się. Zostawiłam małe miasteczko, pachnące jodem, morzem i rybami, aby zamieszkać w dużym mieście. W miejscu, w którym wszędzie się pędzi, biegnie, gdzie króluje pośpiech.  W aglomeracji w której daleko jest do sklepu, daleko do pracy, daleko do szkoły. Sąsiedzi mówią :”to tylko trzy przystanki autobusem”, który pokonuje tę odległość pół godziny.  Ot…, miasto jedno z wielu na mapie. I dopiero tutaj zdałam sobie sprawę, ile straciłam ja.

Chleb, którego nie da się zjeść, warzywa, które  wyglądają jak z konkursów ogrodniczych, ale smakują wszystkie tak samo o każdej porze roku  i wszędobylska drożyzna niewspółmierna z jakością.  Czarę goryczy przelał zakup ogórków z przeznaczeniem na zimowe przetwory. Niestety, moje zakupy zepsuły się w słoikach szybciej, niż zdążyły ukisnąć.

STOP! Koniec narzekania, trzeba znaleźć pozytywy i rozwiązania.

Ja odkryłam dobrodziejstwo ogródka. Jeszcze nie wiedziałam ile pracy, potu i wysiłku mnie czeka, żeby okiełznać kawałek ziemi szumnie zwany ogrodem. Jednak z perspektywy czasu widzę, że było warto podjąć rękawicę.